Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /var/www/vhosts/haberstand.com/public_html/wp-content/themes/haber/header.php on line 111

‘Bazı sanatçılarda enstrüman ortadan kalkıyor’

  • 20 Eylül 2018
  • 376 kez görüntülendi.
‘Bazı sanatçılarda enstrüman ortadan kalkıyor’
Konu Altı

Caz piyanisti Kaan Bıyıkoğlu, NTV Radyo’nun Bizim Cazcılar adlı programında İrem Gökbudak’ın sorularını yanıtladı.

Türkiye’nin en mühim caz piyanistlerinden Kaan Bıyıkoğlu Bizim Cazcılar’da hikayesini anlattı. Ona göre, sahnede olmak cennette olmak gibi… Bu keyifli röportajı okurken, aşağıda paylaştığımız linkten programda çaldığımız parçaları da dinleyebilirsiniz. Bakalım Kaan Bıyıkoğlu müzikle nasıl tanıştı, caz müzisyeni nasıl oldu, genç cazılara tavsiyeleri neler…

Müzik hayatına nasıl girdi, onunla tanışma hikayeni dinleyelim mi?

Müziğe dair ilk hatırladığım şey üç dört yaşındayken oyuncak elektronik bir orgum olmasıydı. Babam müziğe fazla meraklıydı; plakları, gitarları vardı. Evde müziğe dair fazla şey olunca, müzik içerisinde büyüdüm diyebilirim. Ortaokuldan sonra konservatuvara gidecektim ama o sırada Ankara Fen Lisesi’ni kazanıdım. Bu kere üniversite için konservatuvar istedim ama ODTÜ’de okudum. Ama bir şekilde müzik benim peşimi bırakmadı. ODTÜ’de Semra Kartal vardı, Hacettepe Üniversitesi’nde o devre piyano bölümünün başkanıydı. Onun öğrencisiydim. Aynı dönemde Yıldız İbrahimova ODTÜ’de vokal caz dersi veriyordu, uygulamalı caz diye. Onun öğrencilerine eşlik ediyordum. Aslında ilk böylelikle caz çalmaya 18 yaşında başladım. Caz müziğine alaka duymam da lisede oldu diyebilirim.

Bu nasıl oldu, o yaşlarda gençlerin caza merak salması pek görülmüş şey değildir?

Benimkisi bir yıldırım çarpmasıyla oldu diyebilirim. Caza meraklı birkaç arkadaşım vardı. Ama ben klasik piyano çalışıyordum, Mozart’ın Beethoven’ın eserlerini falan… 13 – 14 yaşlarında gitara merak saldım. Bilhassa 60ların rock müziğini çalan gruplarımız vardı. Deep Purple, Led Zeppelin, Jimi Hendrix gibi. Ben gitarist olacağım diye kendimi görüyordum. Piyanoyu daha fazla yan enstrüman olarak kullanıyordum. Sonra bir arkadaşım beni Ankara’da gerçekleşeşen Chick Corea’nın konserine getirdi. Ben o konserden iki hafta sonra gitarımı sattım. Ben bu müziği aşırmak istiyorum, ben piyano aşırmak istiyorum diye… O virüs bana o vakit bulaştı. Ondan evvel iki caz kasetim vardı, sonra hep caz oldu…

Çaldığın diğer enstrümanlar var mı?

Aslında değişik enstrümanları çalışıyorum. Biraz flüt çalıyorum. Çünkü nefesli bir enstrümanın nasıl çalıştığını hissetmek istiyorum. Onun dışında kontrbas çalıyorum biraz. Hollanda’da bir devre ev arkadaşım kontrbasçıydı. Değişik enstrümanları tanımaya çalışıyorum. Zaten müzik yaparken, bilhassa beste yapıyorsanız, entrümanların kapasitesini bilmek önemli.

Sence en büyülü enstrüman hangisi?

Bence büyülü olan, enstrümanın ifadesinin bir insan elinden çıkması… Enstrüman sonuçta bir makina. Ancak bazı sanatçılarda o makinanın ortadan kalktığını görüyorsunuz. Miles Davis trompet çaldığında, trompet dinliyor gibi olmuyorsunuz. O gibi durumlarda enstrüman aradan çıkıyor. Aslında Miles Davis’i dinliyorsunuz yani işte trompet dinlemiyorsunuz. Sanırım enstrümanın ne olduğundan ziyade, büyülü olan bu…

İlk konserini hatırlıyor musun, nasıl hissettin; kimlerle çaldın?

Lisedeyken devamlı konser veriyorduk. Ben piyano veya gitar çalıyordum. İlk profesyonel olarak, yani nakit karşılığı çaldığım konser, Ankara’da Yahya Dai ile oldu. Ankara’da tekrar Tuna Ötenel’le tanıştım, fazla değerlidir. Onunla çalma şansım oldu.

Cazcılar için umumi bir şeyler söyleyebilir misin, ‘…şöyle insalardır’ gibi?

Caz müziği kara Amerika’nın özgürlüğüne düşkünlüğünün kültürü bu. Öbek birlikteliği içerisinde bireyselliğin fazla ön planda olduğu, aynı zamanda dansın yani fizikselliğin de ön plandığı bir müzik bu. Onun dışında caz müzisyenlerin çoğu gece insanıdır.

Genç cazılara ne tavsiye edersin?

İnsanlar bir şeyi taklit ederek öğrenebilir. Bir şeyi öğrenmek istiyorsanız onu taklit edin. Olabildiğince fazla müzik öğrenmelerini öneririm. Müzik öğrenmekten kastim sadece dinlemek değil, birebir aynısını çalmaya çalışmak. Çalma kalitesi açısından Türkiye’de caz müziği tarihinde hiç çalınmadığı kadar iyi çalınıyor diyebilirim. Biz bugün Tuna Ötenel’den daha iyi çalıyoruz demek değil bu tabii. Ama bugün bu müziği belli bir düzeyde çalabilen fazla daha fazla sayıda kıymetli müzisyenler var. Bir komüniteden bahsetme şansımız var. Bugün gençler fazla iyi geliyorlar. Kaynaklara, insanlara ulaşmak daha basit artık. Olanak varsa yurtdışına gitmelerini de tavsiye ederim.

Peki, sen bu hayatta en fazla neyi sevdin, seviyorsun?

Ben en fazla piyano çalmayı seviyorum. Bunu yapabildiğim, böyle hayatımı geçirdiğim için kendimi fazla şanslı hissediyorum. Sahnede müzik çalmayı, doğaçlama müzik çalmayı seviyorum. Bilhassa de birbirini dinleyen müzisyenlerle bunu yapabiliyorsam, cennetteyim. Diğer bir şeye ihtiyacım yok.

NTVRADYO YAYINLARINI BURADAN CANLI DİNLEYEBİLİRSİNİZ

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ